ازحوا

زنی‌ را میشناسم من که/شوق بال و پر دارد

 ولی از بس که پر شور است/دو صد بیم از سفر دارد

 زنی را می شناسم من/که در یک گوشه ی خانه

 میان شستن و پختن/درون آشپزخانه

 سرود عشق می خواند/نگاهش ساده و تنهاست

 صدایش خسته و محزون /امیدش در ته فرداست

 زنی را می شناسم من/که می گوید پشیمان است

 چرا دل را به او بسته/ کجا او لایق آنست

 زنی هم زیر لب گوید/گریزانم از این خانه

 ولی از خود چنین پرسد/چه کس موهای طفلم را

 پس از من می زند شانه؟/ زنی آبستن درد است

 زنی نوزاد غم دارد/زنی می گرید و گوید

 به سینه شیر کم دارد/زنی با تار تنهایی

 لباس تور می بافد/زنی در کنج تاریکی

 نماز نور می خواند/ زنی خو کرده با زنجیر

 زنی مانوس با زندان/تمام سهم او اینست

 نگاه سرد زندانبان/زنی را می شناسم من

 که می میرد ز یک تحقیر/ولی آواز می خواند

که این است بازی تقدیر/ زنی با فقر می سازد

 زنی با اشک می خوابد/زنی با حسرت و حیرت

 گناهش را نمی داند/زنی واریس پایش را

 زنی درد نهانش را/ ز مردم می کند مخفی

 که یک باره نگویندش/چه بد بختی چه بد بختی

 زنی را می شناسم من/که شعرش بوی غم دارد

 ولی می خندد وگوید/که دنیا پیچ و خم دارد

زنی را می شناسم من/ که هر شب کودکانش را

 به شعر و قصه می خواند/ اگر چه درد جانکاهی

 درون سینه اش دارد/زنی می ترسد از رفتن

 که او شمعی ست در خانه/اگر بیرون رود از در

 چه تاریک است این خانه/زنی شرمنده از کودک

 کنار سفره ی خالی/که ای طفلم بخواب امشب

 بخواب آریو من تکرار خواهم کرد/سرود لایی لالایی

زنی را می شناسم من/ که رنگ دامنش زرد است

 شب و روزش شده گریه/که او نازای پردرد است

زنی را می شناسم من/که نای رفتنش رفته

 قدم هایش همه خسته/دلش در زیر پاهایش

 زند فریاد که : بسه/ زنی را می شناسم من

 که با شیطان نفس خود/هزاران بار جنگیده

 و چون فاتح شده آخر/به بدنامی بد کاران

تمسخر وار خندیده/زنی آواز می خواند

 زنی خاموش می ماند/زنی حتی شبانگاهان

 میان کوچه می ماند/ زنی در کار چون مرد است

 به دستش تاول درد است/ ز بس که رنج و غم دارد

 فراموشش شده دیگر/جنینی در شکم دارد

 زنی در بستر مرگ است/زنی نزدیکی مرگ است

 سراغش را که می گیرد/ نمی دانم ,نمی دانم؟

 شبی در بستری کوچک/زنی آهسته می میرد

زنی هم انتقامش را/ز مردی هرزه می گیرد

زنی را می شناسم من...