ازحوا

وطنم،وطنم،وطنم

بگذارید این وطن دوباره وطن شود.

بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود.

بگذارید پیشاهنگ دشت شود

و در آنجا که آزاد است منزل گاهی بجوید.

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویا پروران در رویای خویش داشته اند.

بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود

سرزمینی که در آن،نه شاهان بتوانند بی اعتنایی نشان دهند نه ستمگران اسباب چینی کنند

تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.

آه،بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را

با تاج گل ساخته گی وطن پرستی نمی آرایند.

اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زندگی آزاد است

و برابری در هوایی است که استنشاق می کنیم.

"لنگستون هیوز"

+نوشته شده در چهارشنبه هفتم مرداد 1388ساعت10:27توسط معصومه صیدی |

به یاد شاملوی بزرگ

هميشه هماني

جخ امروز از مادر نزاده ام

نه، عمر جهان بر من گذشته است

نزديكترين خاطره ام خاطره ي قرن هاست

بارها به خون مان كشيدند

به ياد آر

كه تنها دستاورد كشتار

نان پاره ي بي قاتق سفره ي بي بركت ما بود

اعراب فريبم دادند

برج موريانه را به دستان پر پينه ي خويش براي شان در گشودم

مرا و همگان را به نطع سياه نشاندند و گردن زدند

نماز گزاردم و قتل عام شدم

كه رافضي ام دانستند

نماز گزاردم و قتل عام شدم

كه قرمطي ام دانستند

آن گاه قرار گذاشتند

كه ما برادرانمان يكديگر را بكشيم

و اين كوتاه ترين طريق وصول به بهشت بود

به ياد آر

و تنها دست آورد كشتار

جل پاره ي قدر عورت ما بود

خوشبيني من تركان را آواز داد

تو را و مرا گردن زدند

سفاهت من چنگيزيان را آواز داد

تو را و همگان را گردن زدند

يوغ ورزا بر گردن ما نهادند

گاو آهن بر ما بستند

بر گرده مان نشستند

و گورستاني چندان بي مرز شيار كردند

كه بازماندگان را هنوز از چشم خونابه به روان است.

+نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت23:30توسط معصومه صیدی |