ازحوا

دلم می خواد برای چندمین بار این شعر را بنویسم

گیرم که می زنی             گیرم که می بری

               گیرم که می کشی         

با رویش نا گزیر جوانه چه می کنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

             ساکنان دریا پس از مدتی صدای امواج

  را نمی شنوند،چه تلخ است قصه ی عادت.

 

        چه تلخ است قصه ی عادت.

 

بالاخره بعد از سه سال بیم و امید و دست و پنجه نرم کردن با مرگ، سهیلا اعدام شد تا همه ی ما آسوده بخوابیم که شبگرد بیدار است و اجازه قانون شکنی به کسی نمی دهد.

سهلا حقش بود که بمیرد چون قتل کرده بود، چون نمی خواست فرزند پنج روزه اش مثل خودش بی خانمان و آواره باشد، چون مادر بود.

اما اگر پدر ناشناخته این کودک این کار را می کرد چه مجازاتی در انتظارش بود؟این روزها خیلی خسته ام و فکر بهنود،سهیلا، سفر و... منتظران مرگ از ذهنم خارج نمی شود.

                                            هميشه هماني

جخ امروز از مادر نزاده ام

                                      نه، عمر جهان بر من گذشته است

نزديكترين خاطره ام خاطره ي قرن هاست            

                                                       بارها به خون مان كشيدند

        به ياد آر

كه تنها دستاورد كشتار

                               نان پاره ي بي قاتق سفره ي بي بركت ما بود

اعراب فريبم دادند

                                برج موريانه را به دستان پر پينه ي خويش براي شان در گشودم

 

                       مرا و همگان را به نطع سياه نشاندند و گردن زدند

نماز گزاردم و قتل عام شدم

                                   كه رافضي ام دانستند

نماز گزاردم و قتل عام شدم

                                   كه قرمطي ام دانستند

آن گاه قرار گذاشتند

                              كه ما برادرانمان يكديگر را بكشيم

و اين كوتاه ترين طريق وصول به بهشت بود

          به ياد آر

و تنها دست آورد كشتار

                              جل پاره ي قدر عورت ما بود

خوشبيني من تركان را آواز داد

                               تو را و مرا گردن زدند

سفاهت من چنگيزيان را آواز داد

                               تو را و همگان را گردن زدند

يوغ ورزا بر گردن ما نهادند

                                 گاو آهن بر ما بستند

                                                               بر گرده مان نشستند

و گورستاني چندان بي مرز شيار كردند

كه بازماندگان را هنوز از چشم خونابه  به روان است.           

دیروز بعد از خطبه های نماز جمعه، پیکر دختر مصری که در آلمان   کشته شده بود به صورت نمادین در تهران تشیع شدّ‌،این حرکت در حالی اتفاق می افتد که دختران و پسران ما در کوچه و خیابان به خاک و خون کشیده می شوند و پیکرهایشان بعد از شرط و شروط فراوان به خانواده های شان تحویل داده می شود و آنها حق تشیع جنازه و کمترین مراسم را هم ندارند. دردناک است که حتا نتوانی در سوگ عزیزت برای او گریه کنی.نمی دانم برای همدردی با این خانواده ها چه می توانم بگویم، فقط می خواهم بدانند ما هم مانند آنان عزا داریم. 

ما را به خاطر بیاور!
ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم
شور و عشق در سینه داشتیم و
پیش از آن که عاشق شویم
سینه بر خاک سوده
مردیم
ما را به خاطر بیاور!
ما را که سینه سرخانی خنیاگر بودیم
و ده به ده
نه در آسمان و نه در کوهسار
و نه بر شاخسار
که در بازار
پیش از آنکه آوازه خوان شویم
بر شاخه ای تکیده از تکیه گاه خویش
جان وا سپردیم
به خاطر دارم پیام شان را
سرنوشت شان را
آری...
و همیشه در گذرگاه خاطرم در گذر است
آوازهای صامت سینه سرخان سینه بر سیخ
و تجسد آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر سنگ
و از تکرار یادشان
شاید پیش از آنکه شاعر شوم
بیست و دو ساله بمیرم.

عزت ابراهیم نژاد